Vlak voor de feestdagen kreeg ik een verzoek via de mail van iemand van sargasso.nl of zij een column van mij mochten publiceren. Althans een deel daarvan. Ik vond dat goed, omdat ik niet kan bedenken waarom mijn stukjes niet zo vaak als mogelijk verspreid zouden moeten worden. Het ging om het stukje Het Went Niet en is te vinden op sargasso.nl (de volledige column staat hier).
In de column vraag ik mij af waar ze zijn: de helden, die in de voetsporen kunnen treden van hun illustere voorgangers. Voorgangers die met hun charisma hele volksstammen konden inspireren tot hoop, geweldloosheid en vrede. Als voorbeelden geef ik onder andere Nelson Mandela, Gandhi, JFK en nog een aantal. Het duurde niet lang of in de reacties werd ik gewezen op de fouten die ook zij hadden (gemaakt). Je kon erop wachten. Alsof ik niet zou weten dat niemand zonder fouten is. Grote en kleine. Geen mens komt ongeschonden en zonder hier en daar een foute beslissing door het leven. Er zijn zelfs mensen – en dit is écht waar – die een beter mens worden door het onderzoeken van hun fouten.
Inzoomen op details leidt af van het thema. Als een huis in brand staat ga je de brandweerman niet verwijten dat hij zelf in zijn jonge jaren ook wel eens een fikkie heeft gestookt. Nee, dan help je hem blussen. Zo zou het moeten zijn, maar de trend lijkt de tegenovergestelde richting te kiezen. Met de opkomst van populaire volksmenners is een weg ingeslagen waarvan het keerpunt achter de horizon is verdwenen. Dat wordt voor een groot deel veroorzaakt door het gebrek aan populaire volksmenners met een andere kijk dan de kortzichtige, wraakzuchtige en totalitaire kwaliteiten die de eerstgenoemde groep volksmenners kenmerkt.
Het afgelopen jaar was ontegenzeggelijk hun jaar. In rap tempo worden kleine en grote bastions van democratie van binnenuit aan het wankelen gebracht. De wereld zit opgescheept met precies datgene wat de wereld niet nodig heeft. De Trump’s, Musk’s, Putin’s, Ayatollah’s, Meloni’s, Orban’s en Wilders’ hebben ruim baan gekregen. En dat was nog maar een kleine greep uit de populistische grabbelton. Er was niemand die ze tegen heeft kunnen houden. Een chronisch gebrek aan charisma en visie bij – ja, bij wie eigenlijk? Er zijn nauwelijks invloedrijke mensen die een gewicht in de weegschaal kunnen leggen om de balans enigszins gelijk te trekken. Als ze er al waren, zijn ze vermoord of gevangen gezet. Navalny had er een kunnen zijn in Rusland. Niemand is op dit moment in staat massaal de aandacht te trekken met positief populisme.
De Koning heeft ooit gewaarschuwd: ‘Niet normaal maken wat niet normaal is.’ Dat was kennelijk tegen dovemansoren gericht. Wat ooit niet normaal werd gevonden, is normaal geworden. Wie kijkt er nog op van falende bewindslieden? Van een massale raketaanval op 1ste en 2de kerstdag? Van de zoveelste oproertweet van Wilders? Van een zenuwinzinking nabij zijnde Schoof of Omtzigt? Het maakt ook niet meer uit hoe vaak échte deskundigen op allerlei vlak wanhopig op de noodklok blijven rammen. Niemand aan de winnende kant luistert.
Dat is precies wat ons de afgrond injaagt. Zij negeren de stop- en waarschuwingsborden en jakkeren in sneltrein vaart door. Het stopt pas op de bodem van de afgrond en die prijs is veel te hoog. Ik ben 61 jaar en ben geboren in een interbellum. Tot niet zo lang geleden dacht ik dat ik daar ook in zou sterven. Nu weet ik dat niet zo zeker meer. En dan durf ik niet eens te denken aan wat mijn kinderen en kleinkind te wachten staat.
De wereld staat in brand maar de brandweerman heeft een blusverbod vanwege een fikkie dat hij ooit heeft gestookt.
Ik wens iedereen alle goeds voor 2025, maar ik vrees het ergste.
Geef een reactie