Categorie: Columns voor de Kattenbak
-
In Putten ligt bijna alles aan een bosrand, behalve het stamcafé waar Janny en ik terechtkwamen. Café ‘De Bosrand’. Die ligt aan de Gardenseweg waar we net bij het plaatselijke tankstation de gehuurde aanhanger hadden teruggebracht. We hadden trek en bovendien een nijpend tekort aan cafeïne. We liepen de kroeg binnen op zoek naar bediening.…
-
Het regende koeienstaarten toen Anne en ik aankwamen bij het Singer Museum in Laren (NH). Het was nog gesloten. We moesten een kwartier wachten voordat we binnen nog een half uur moesten wachten. Maar dan met koffie. We stonden droog onder de luifel en ik vroeg me af wanneer ik hier voor het laatst was…
-
In februari 2018 schreef ik mijn eerste column: Help! Amerika kiest! Ik schrijf al veel langer (wie niet?), maar nooit eerder in die vorm. Achteraf – ik lees bijna nooit eigen werk terug – stel ik met schaamrood op de kaken vast dat het beter had gekund. Veel beter. Maar goed, dat was toen en…
-
Voordat ik permanent werd afgekeurd, was ik zo’n veertig jaar actief op de arbeidsmarkt. Van vakkenvuller tot bedrijfsleider tot zzp’er. En tientallen baantjes ertussen in. In die periode heb ik verreweg het meest op arbeidsvloeren rondgelopen. Bestuurskamers, vergaderzalen en werkoverleggen waren me een gruwel. Wauwelen om het wauwelen en uiteindelijk waren de laagste-loners de lul.…
-
Als het over mezelf gaat, kan ik weinig garanties geven. Vaak roep, doe of schrijf ik dingen uit impulsiviteit. Even zo vaak omdat het sterker is dan mezelf. Ik heb een onderbuik. En die heeft een behoorlijk grote mond. Niet zelden trek ik overhaast conclusies en kan daardoor nogal kortzichtig lijken. Die explosieve impulsiviteit ligt…
-
Het kon niet langer zo We wisten het allebei Nooit meer samen zijn Het was jij of ik Maar, oh, wat heb ik Het verdriet onderschat Gemis groter dan gedacht Nonchalant weggewuifd De noodzaak was duidelijk Maar ik mis je zo Meer dan me lief is Ik weet, het was onvermijdelijk Je bulderende lach Je…
-
Plat in alle opzichten. PVV-plat, zeg maar. Het landschap was al zoals Geert het graag ziet. Uitgestrekte velden. Molens. Koeien in de wei. Geen heuveltje tot aan de horizon. Oer-Hollands. Rook uit de schoorstenen. Mesttrekkers die de geur van oer-Hollands mestoverschot over het land uitrijden. In de winter zwart geschminkte witte mensen in een of…