“Meisje van elf doodgestoken in Nieuwegein.”
Mijn oudste dochter en haar gezin kwamen afgelopen weekend terug van een achtdaagse vakantie. Het Land van Bartje. Mijn bewondering voor haar is immens. Ze geeft trainingen, ze runt een bedrijfje en draait ook nog eens nachtdiensten bij terminale patiënten. Ik maak nooit mee dat ze chagrijnig is of, als ze dat wel is, er iets van laat merken. Ze denkt razendsnel, maar altijd overwogen. Zij is één van de zeer weinigen waarbij ik gedwongen wordt mijn oren te spitsen als ze iets zegt. Met oppervlakkigheid kom je er niet bij haar. Haar karakter is zacht, goedaardig en ze is in staat eindeloos gesprekken te voeren met anderen die er fundamentele andere ideeën op nahouden. Maar ook op het persoonlijke vlak is zij een verademing. Oprecht geïnteresseerd in alles wat mensen beweegt. Wat het bijzonder maakt, is dat ze geen enkele moeite heeft om haar ideeën bij te stellen, zonder oneigenlijk in de verdediging te schieten. Voorwaar een zeldzame eigenschap. Zeker in dit tijdsframe.
“Trump ontketent handelsoorlog.”
Natasja, want zo heet ze, put daarbij uit dezelfde bron als ik: De Twijfel.
“Putin rukt op in Oekraïne.”
‘Wijsheid begint bij twijfel,’ is de oeroude filosofische bron van Aristoteles die hier aan ten grondslag ligt. Het ligt in ons beider natuur opgesloten. De eeuwig twijfel. Daar kleeft wel een behoorlijk gevaar aan. Besluitloosheid. Twijfel is noodzakelijk, maar verliest betekenis als de macht ontbreekt om uiteindelijk een kant op te sturen. Zij heeft zich die kunst meester gemaakt. Ik ben blijven steken op het amateurniveau.
“Trump vindt ‘heffing’ het mooiste woord uit het woordenboek.”
Ik kreeg een WhatsApp bericht van Natasja of we samen naar de voorstelling op zondag konden gaan van het kunstenaarscollectief ‘Het Vliegend Paard’ in het kader van het ‘Gluren bij de Buren’-initiatief. We hadden allebei daarvoor een uitnodiging gehad van vriendin Anne, op wiens traumatische leven de voorstellingen zijn gebaseerd. Ik had mijn dochter al weken niet gezien door ziekte, werk, ongemak en Land van Bartje. Ook mijn broer Henk had ik al wegens soortgelijke ongemakken al weken niet gezien. Die wekelijkse bezoekjes van mijn broer en aan mijn dochter zijn strohalmen waar ik steeds meer aan hecht in mijn aangevreten bestaan.
“Het enige patroon bij gewelddadige verwarde personen is dat ze in het strafrecht terechtkomen in plaats van de geestelijke zorg waar ze thuishoren.”
Natasja is een klein uurtje eerder bij me dan we hoeven te vertrekken. Ze treft me niet in opperbeste staat. Ik heb veel last van een nieuwe – de zoveelste – medicijnenkuur. De somberheid die dat veroorzaakt komt door de verdere verzwakking van mijn lichaam en het afbrokkelen van mijn verzetsmuur daartegen. De wankele toestand in de wereld is de giftige kers op de moddertaart. De frustratie had zich al flink gestapeld wegens ontbrekende weerklank. Een week lang had mijn dochter het nieuws en media genegeerd. Bijna niets wat ik over haar uitstortte, had ze meegekregen. Een piepkleine bubbel van gezinsgeluk. Ik zou het niet kunnen. Zij glorieert erin.
“Antiwoke heeft Woke volledig in de tang.”
Onderweg naar de voorstelling hadden we het over haar aanstaande veertigste verjaardag die ze samen gaat vieren met mijn broer die een dag na haar zestig wordt. Samen honderd. Na wat bespiegelingen over de voortrazende tijd en ieders persoonlijke beleving daarin, kwam ze met de onverwoestbare stelling dat de dagen langzaam gaan en de jaren snel. Dat is zo. Zeker als je ouder bent en de dagen (vooral in ziekte) kopieën van elkaar zijn. Lange dagen, korte jaren. Achteraf, natuurlijk. In het verlengde daarvan ligt het braakliggende terrein van het ongewisse. De vergankelijkheid die mijn dagelijks leven niet geheel beheerst maar altijd aanwezig is. Het uitzetten van een lampje kan me doen verzinken in absurdistische gedachten. Straks is er een tijd dat mijn bestaan is gewist; dat alles wat ik deed er niet toe doet omdat ik simpelweg niet meer besta. Dezelfde staat als überhaupt nooit hebben bestaan. De vlieger gaat allang niet meer op dat het gaat om wat je achterlaat. Want ieders bestaan zal worden gewist. Ergo, wat dondert het. Dwarsligger is het leven zelf. Dat wil hoe dan ook worden geleefd.
De onuitstaanbare kleine vergankelijkheid in een eindig bestaan.
Geef een reactie