Menno Voorwinde 19 november 2025
Ik moest vandaag weer eens naar het ziekenhuis. De zoveelste keer.
Ik ben de tel kwijt en ik houd al die ziekenhuisbezoekjes, eerlijk gezegd, ook niet meer bij. Toch is deze vermeldenswaard, omdat het hier een onderzoek betreft dat betrekkelijk nieuw is. Het gaat nu eens niet over mijn longen, lever, milt, slokdarm, hart of keelstoma, maar om mijn voeten. Vier tenen, om precies te zijn. Ik word met irritante regelmaat gewekt door een pijn die zich het best laat omschrijven als zenuwpijn. Die pijn lijkt het specifiek gemunt te hebben op mijn drie buitenste tenen van mijn rechtervoet. De vierde teen doet geen pijn, het is de grote teen van mijn linkervoet, die wordt in het onderzoek meegenomen omdat hij gevoelloos is in ligstand.
Er zijn al enkele opties door bloedonderzoek uitgesloten, zoals reuma en nog enkele voor de hand liggende oorzaken. De chirurg die dit onderzoek heeft verordonneert, is naar mijn inschatting de Sherlock Holmes van de vaatchirurgie: het probleem vaststellen door deductie. The plot thickens.
Grondig als hij lijkt, had de vaatchirurg me met klem aangeraden een half uur vóór aanvang van de bloeddrukmetingen, want daar gaat het hier om, aanwezig te zijn. Mijn voeten moesten op kamertemperatuur zijn, zodat samengeknepen aders door kou, het onderzoek niet negatief zouden beïnvloeden.
Als er geen verkeer bestond zou ik met mijn auto binnen vijf minuten op plaats van bestemming staan. Verkeer bestaat en mensen doen domme dingen in het verkeer. Bij mijn afslag naar de verkeersader die mij bijna rechtstreeks naar het ziekenhuis zou moeten brengen, stuitte ik op een politieblokkade. Een politieauto stond met oogverblindende zwaailichten schuin geparkeerd op de weghelft die ik had willen gebruiken. Het verkeer leidde zichzelf om, dwars door woonwijken heen om vervolgens na ongeveer een kilometer weer op een punt te komen, waar de reis zonder verdere obstakels kon worden voortgezet. De spits was even verderop niet te ontwijken, omdat de gloednieuwe Amaliatunnel afgesloten was en het verkeer langs ‘mijn’ route werd omgeleid. De vorige keer toen ik mij moest melden in TerGooi ziekenhuis te Hilversum was de parkeergarage afgesloten wegens een storing. Dat werd me, ondanks mijn ‘hooggespannen’ verwachtingen, bespaard. Het kostte me uiteindelijk vijfentwintig minuten. Het voordeel hiervan was dat mijn autoverwarming flink op stoom was gekomen en ik de hitte op mijn voeten kon richten.
Mijn afspraak liep een kwartier uit, waardoor ik alsnog een half uur in de wachtkamer heb doorgebracht. Voeten op kamertemperatuur. In de ziekenhuizen waar ik kom neem ik uit de koffiemachine altijd chocolademelk. Ik vind de poedermeuk die ze daarvoor gebruiken heerlijk. Onderweg naar verdieping B1-1 liep het water me al in de bek. Ik miste de aanmeldzuil (een vierkant apparaatje aan de muur) volledig. Omdat ik op de afdeling zelf met mijn telefoon om me heen liep te kijken werd ik vrij snel geholpen door een opmerkzame medewerker: “Zoekt u de aanmeldzuil?” vroeg ze vriendelijk lachend vanachter haar bureau in een openstaande kamer. Ik slikte mij van nature opkomend sarcasme in en antwoorde zo vriendelijk mogelijk dat dit inderdaad het geval was. “Op de gang, meneer, u bent er waarschijnlijk voorbij gelopen.” Ik wou zeggen dat ik er inderdaad niet overheen was gesprongen of een sliding onderdoor had gemaakt, maar bedankte haar in plaats daarvan vriendelijk. “Dank u wel.”
In de wachtkamer zat een oude man – nog ouder dan ik – die al scrollend grinnikend niet van zijn telefoon opkeek. Natuurlijk was een dame de koffiemachine aan het schoonmaken. Het water liep me de bek weer in en het lukte me zowaar om niet in chagrijn weg te zakken, maar in berusting te berusten. De dame was klaar en ik was nog niet naar binnen geroepen. Ik tapte chocomel en had net mijn lippen heerlijk verbrand aan de eerste slok toen ik het briefje op de koffiemachine zag.
‘Komt u voor een bloeddrukmeting mag u pas na de meting iets drinken.’
Met pijn in mijn berusting gooide ik mijn beker leeg. Het onderzoek verliep vlekkeloos.
Geef een reactie