Columns voor de Kattenbak

“Hoe gaat het nu met je?” vroeg Eva.

Ik schrok me te pletter. Niet van de vraag maar van mijn antwoord. “Niet zo best…(gestamel)…vooral veel bloed…(gestamel)…maar laat ik nou niet een leuke middag verknallen,” was mijn bijna seniele respons. Is mijn automatische piloot nu ook al stuk? Of was het een tijdelijke storing door omstandigheden. Ik ben er nog niet uit.

In ieder geval zaten (zitten?) er gaten in mijn verdedigingsmuur.

De schrik zat ‘m er voornamelijk in dat ik, zonder dat er alarmbellen rinkelden, zomaar mijn persoonlijke ellende over iemand anders ging uitstorten. Over Eva Hoeke, nota bene! Nog net op tijd herpakte ik me, waardoor het gat in de dijk niet tot een doorbraak leidde. Ik moest wel mijn vinger erin houden.

Maar laat ik bij het begin beginnen.

Door stom toeval kwam ik er vorige week vrijdag achter dat de dichtstbijzijnde zondag Nico Dijkshoorn geïnterviewd zou worden door Eva Hoeke in een Wormerveerse kerk. Omdat ik de zondag daarvoor de 60-jarige bestaansviering van mijn hartsvriendin Anne had gemist (ik lag in het ziekenhuis) leek dit me een uitgelezen goedmakertje. Zij is, net als ik, een gretig lezer van Eva en Nico. Ik wist twee kaarten te bemachtigen en hoorde gedurende dat proces dat ook nog een van mijn (twitter)vrienden zou komen. Beter kon haast niet. Het past ook nog precies in mijn zondagse dagindeling. Goed, mijn ouwe lullen slaapje moest eraan geloven, maar dat was een futiliteit. Dacht ik.

Zaterdagochtend had ik een afspraak voor de pneumokokken en griepvaccinatie. Ook al in een kerk. Voor het eerst kreeg ik last van de vaccinaties. En ik heb er al ontelbare gehad. De nacht van zaterdag op zondag was verontrustend. Ik had het ijskoud onder twee dekbedden. Ik ben een koukleum, maar dit was zelfs voor mij overdreven. De symptomen deden me denken aan een koortsexplosie die me ooit een ziekenhuisopname opleverde. Wonderbaarlijk genoeg waren die nachtelijke bibberingen zondagochtend verdwenen. Wat restte was slaaptekort, maar als dat alles was, soit.

Ik had tijd om mijn wekelijkse boodschappen te halen, Anne op te halen, naar Wormerveer te gaan en op tijd weer terug zijn om dochtertje Fleur op te vangen van het weekend bij haar moeder. Het paste allemaal precies. Nog even douchen voordat ik weg zou gaan en alles zou precies op tijd gebeuren. Onder de douche kreeg ik een hoestaanval. De witte tegels die me aan drie zijden omsloten leken binnen een minuut op een kunstwerk van action painter Jackson Pollock. ‘Bathroom in Red’, zou ik het hebben genoemd.

Ik weet inmiddels wat ik moet doen om dat te kunnen stoppen, maar dat kost tijd. En energie. Teveel energie. Gelukkig hielp de adrenaline. Wonderbaarlijk genoeg had ik het vrij snel onder controle én bleef ik nog steeds binnen de kaders van mijn zelfopgelegde tijdsregime. In Wormerveer had ik zelfs nog tijd voor koffie vooraf. Na het interview sprak ik Eva. Dat was alweer een tijdje geleden geweest. Ondertussen was de adrenaline uit mijn lijf vertrokken en daarmee was mijn vestingmuur ingestort. Dat leidde tot het eerdergenoemde gestamel. Gelukkig had ik nog een binnenmuur die wél standhield.

Na mijn initiële valse noot hebben we nog even leuk gesproken. Ik heb kennis mogen maken met haar moeder. Ook met Nico heb ik nog een mooi gesprekje gehad. Ik kocht een boek voor Anne van Nico (Eindelijk Thuis) en hij maakte er een mooie tekening in. Voor ons samen. Ook heb ik de vrouw ontmoet die ik al zo vaak in teksten van Nico ben tegengekomen. Tanja. Dat was allerminst een teleurstelling. Geweldige vrouw. Pogingen om met mijn (twitter)vriend George te spreken zijn in een met mensen gevulde omgeving, onbegonnen werk. Ik produceer niet genoeg geluid en hij heeft te weinig ontvangst. Ik heb dat afgekocht met een biertje.

Het interview zelf was heerlijk. Een feestmaaltijd met toetje én een kers erop. Tijdens het interview vertelde Nico hoe hij columns schrijft en hoe hij het heeft leren relativeren. Hij noemde het Columns voor de Kattenbak. Waarmee hij bedoelde dat wat je in de krant opschrijft de volgende dag versnipperd in de kattenbak ligt. Zo belangrijk ben je niet, schrijvertje. Ik neem dat ter harte en heb daarom de categorie ‘Menno’s Kop of Kont’ herdoopt in ‘Columns voor de Kattenbak.’ Een permanente reminder.

Anne had een heerlijke dag gehad. Ik was kapot en wist dat ik de volgende dagen hiervoor de prijs zou betalen. Die wordt steeds hoger, maar dat kan me niks schelen. De digitale kattenbak moet worden gevuld. Ik zou het zonder na te denken zo weer doen.

Trouwens ook als ik wel over na zou denken.