Menno Voorwinde, 5 november 2026
Dat beweer ik niet over mezelf.
Ik zou niet durven. Voordat je het weet loop je verpakt in een witte jas met mouwen op je rug, raaskallend door een gesloten inrichting. Het was vriendin A. die dat plotseling tegen me zei. “Tenminste, als je je bril afzet,” zei ze er nog wel even bij. Theatraal als ik soms ben, sprong ik op, gooide mijn bril op tafel en ging met wijde armen in het midden van de kamer staan. Het hoofd een beetje schuin, zoals Jezus vaak wordt uitgebeeld. Ik kreeg geen applaus. Vrij snel voelde ik me al belachelijk en streek weer neer op m’n stoel. “Hoe kom je daar nu ineens op?” vroeg ik. “Ik kijk soms stiekem naar je en dan moet ik altijd aan Jezus denken” antwoordde ze. “Dat komt door je haar, denk ik”, voegde ze er nog aan toe.
Ik kijk nooit uitgebreid naar mezelf, maar nu voelde ik de behoefte om mijn gezicht nader te inspecteren. Ik wachtte tot vriendin A. was vertrokken en pakte er een spiegel bij. Ik had inderdaad een baard die deed vermoeden dat het scheermes nog moest worden uitgevonden. Mijn haar krult, is half lang en vooral heel erg veel. Ik ken ook maar twee kapsels. De wildgroei en de kale versie. Vooral in de wintertijd is de wilde versie welkom. Een fijn wintervachtje op mijn hoofd. En als de hitte in de zomer me teveel wordt gaat de tondeuse erover heen. Kappers verdienen al decennia geen cent aan mij.
Dat bracht me meteen bij de volgende overpeinzing. Jezus was ongeveer 33 jaar oud toen hij aan het kruis werd genageld. Ik ben 63 en heb gelukkig nooit de zonden der mensheid moeten meetorsen. Alhoewel dat wel in mijn aard ligt. Tot verlichting heeft dat nooit geleid. Integendeel. Het onverteerbare leed dat de wereld in zijn greep houdt, heb ik altijd proberen te ontvluchten. Maar goed, we hebben het natuurlijk niet over een innerlijke gelijkenis, maar over dat onbetrouwbare laagje waar de lichamelijke boel mee bij elkaar wordt gehouden.
Mijn smoelwerk, vooral.
Nu zijn er ongelooflijk veel afbeeldingen van Jezus. De afbeelding die ik in dit bericht sluit, claimt een waarheidsgetrouwe benadering van Jezus’ uiterlijk te zijn. Maar ik ben ook afbeeldingen tegengekomen die hetzelfde claimen en er compleet anders uitzien. Enfin, enige gelijkenis met deze afbeelding zie ik wel. Misschien u ook. Verdere vergelijkingen met Jezus Christus houden daar dan ook meteen op. Ik ben niet gelovig, maar heb lang geleden wel de Bijbel gelezen. Ik kan me daar weinig van herinneren, behalve dat het me nog ongeloviger maakte dan de heiden die ik al was. Onrecht maakt me woedend en teveel goedheid op z’n minst argwanend. Hoe dat precies bij mij werkt, weet ik nog steeds niet helemaal. Maar heel goddelijk is het niet.
Voor de zoveelste keer onderbreek ik dit stukje. Het schrijven valt me zwaar de laatste tijd en zoek ik snel excuses om mijn lege hoofd niet geforceerd te vullen met onzin. Vandaag had ik een mooi excuus: ik moest de griep en corona vaccinatie halen. Terwijl ik in een ellenlange rij stond met zo ongeveer heel bejaard Hilversum voor en achter me, zei een aardige dame tegen me. “Sorry dat ik zo staar, maar ik blijf maar naar uw haar kijken. Het is prachtig.” Ik word er niet gelovig van, maar het is wel opmerkelijk dat die dame dat tegen me zei.
Vlak voordat we samen de Bethlehemkerk betraden. Want daar moesten we de vaccinaties halen.
Geef een reactie