Menno Voorwinde, 8 oktober 2026
Terug van weggeweest in mijn indrukwekkende dagelijkse pillenmarathon, die tweeëntwintig pillen per dag telt:
De pil die ik lobotomiepil noem.
Ik was daar al een tijdje vanaf. Vorig jaar augustus ging het dusdanig goed met mij dat de longarts me doorstuurde naar een fysiotherapeut die gespecialiseerd is in mensen met mijn conditie (al betwijfel ik of er daar veel van zijn). De focus lag op een programma dat goed voor mij, maar slecht voor mijn COPD was. Dat ging verbazingwekkend voorspoedig. Een vervelend probleem was dat, door de lobotomiepillen die ik slikte, er geen juiste metingen (hartslag, bloeddruk) gemeten konden worden. Die werden door de lobotomiepil systematisch laag gehouden, waardoor ik me een ongeluk moest fietsen (op de hometrainer) om een hartslag boven de 100 te krijgen. Die valse informatie kan in extrema levensbedreigend zijn. In overleg met mijn MDL arts ben ik toen met de lobotomiepillen gestopt. Dat ging een tijd lang goed. De metingen waren significant anders en weerspiegelden een juist beeld. Dus ging ik door met wandelden (op de loopband), fietsten (op de hometrainer) en deed ik een scala aan grondoefeningen, zonder me zorgen te maken of ik een hartknal kon krijgen. Ik voelde me voor een korte tijd beter dan dat ik me in tijden had gevoeld.
Mijn hoofd had weer zin in het leven.
En toen kreeg ik een blaasontsteking eind december vorig jaar. Die blaasontsteking in combinatie met verkeerde antibiotica en prednison zorgde voor een kettingreactie in mijn lijf die uiteindelijk bijna mijn lever en nieren uitschakelden. Een reeks delieren volgden. Enfin, als u mij regelmatig leest weet u in welke ellende ik toen verzeild ben geraakt. Een van de donkerste perioden uit mijn leven. En dat wil wat zeggen. Deze episode en de daarop volgende onderzoeken (die bar weinig opleverden) baande de weg voor de lobotomiepil.
De medische benaming voor de lobotomiepil is carvedilol. De 2.0 opvolger van propanolol. Van alle medicatie die ik in mijn leven heb moeten slikken, was het maar hoogst zelden dat ik last van bijwerkingen kreeg. Carvedilol heeft één vervelende bijwerking bij mij. Een neerslachtig of afgevlakt gevoel. In de bijsluiter staat dat dit voorkomt bij 0,1% tot 1% van de gebruikers. En dan vooral bij aanvang van het gebruik van de medicatie. Het zal u niet verbazen dat het bij mij permanent is. Ik moet dit voor lief nemen, want de fysieke noodzaak is groot en de voordelen niet te negeren. Carvedilol verwijdt alle aders waardoor overal de druk op organen en hart wordt verminderd. Een belangrijke component is dat de poortader naar de lever wordt vergroot en daarmee de druk op de lever aanzienlijk decimeert. Carvedilol zorgt voor een stabiele bloedsomloop en hartslag. Vanaf het moment dat ik carvedilol weer ben gaan gebruiken is mijn bloeddruk (ik meet dat tweemaal daags) zonder uitzondering optimaal. Daarvoor was er geen pijl op te trekken.
Geestelijk is het een ander verhaal. Ik ben al drie dagen bezig om me door de verwarrende kluwen woorden die rondrazen in mijn hoofd tot een deugdelijk stukje te kneden. Behalve die strijd moet ik steeds weer de muur van apathie zien te slechten. Ik weet dat ik dat gevecht moet blijven voeren, anders kom ik onherroepelijk in de draaikolk terecht die naar depressie leidt. Dit is geen gok, maar gebaseerd op mijn eerdere ervaring met de lobotomiepil. Morgen (vrijdag) krijg ik uitslagen van een MRI scan van de lever en van de bloedafname die ik gisteren, halverwege dit stukje, moest laten doen. Ik ben afgevlakt verheugd dat ik erin ben geslaagd om de stukje af te maken. Het eerste gevecht met de bijwerkingen heb ik daarmee alvast gewonnen. Of dit zo blijft is afwachten.
De lobotomiepil wil mijn lichaam repareren, maar mijn geest om zeep helpen.
Geef een reactie