Menno Voorwinde, 4 juli 2026
Vanochtend las ik de wekelijkse column van Eva Hoeke via het platform PetjeAf.
Haar column had de titel ‘Moedeloos’ meegekregen. Een titel die je niet snel verwacht bij een column van Eva Hoeke. Onderweg naar haar moeder in Wormerveer hoorde Eva over pfas in moedermelk. Haar drie kinderen heeft ze pfas via de moedermelkrivier van vaste bodem voorzien. Zoals wel vaker was het kwaad al geschied voordat bekend werd dat er kwaad was gedaan. Eva refereerde ook nog aan twee andere, vergelijkbare gevallen: die van de snoeptomaatjes waarmee Eva haar kinderen had volgepropt, die zeven soorten giftige pesticiden bleken te bevatten en de eieren van Ko, waar zo’n beetje heel Wormerveer wekelijks mee werd verwend. De eieren, waarvan men dacht dat ze gezonder waren dan industrieel gelegde eieren, bleken ook al vol met pfas te zitten. Kippen eten wormen en wormen verzamelen pfas dat ze niet meer kwijt kunnen. Behalve als ze opgegeten worden, natuurlijk, maar dat hebben de wormen liever niet, vermoed ik.
De moedeloosheid werd bij Eva nog eens verstevigd door de macht van Big Tech, die schaamteloos hebzuchtig, (haar) onschuldige kinderen verslaafd maakt aan Tik Tok en verglijkbare platform-algoritmen, die per minuut je kind dommer maken. De moedeloosheid wordt machteloosheid als je het gevoel krijgt dat de overheid, die een zorgplicht heeft voor haar inwoners, het laat afweten. Dat je er alleen voor staat. Dat de overheid liever kiest voor een economische firewall dan voor het welzijn van haar ingezetenen. De lawine aan misstanden in onze wereld onderschrijft dat punt.
De column van Eva overviel me. Ik ken Eva als de onverwoestbare positivo. Altijd oog voor het goede, zonder het slechte niet te zien. En dat dan ten goede keren. Ze heeft, net als vele anderen, meer dan genoeg haar portie ellende gehad. Haar mooiste columns zijn daar uit geboren. Ondanks de traan een glimlach meegevend. De glimlach van hoop. Deze column was anders. Ik kon eenvoudig haar hele column synchroon laten lopen met mijn neerslachtige aard. En, geloof me, dat is behoorlijk uniek. Gelukkig maar, want ik gun niemand mijn gemoedstoestand.
Ik herkende het verlammende gevoel dat je goed denkt te doen, maar achteraf blijkt dat je slecht hebt gedaan. Hoe gaat een weldenkend mens daarmee om? Ik zie steeds vaker goede mensen, die het goed bedoelen, tegenwoordig schouderophalend door het leven gaan. Puur uit machteloosheid. Schouderophalend, niet uit desinteresse maar uit wanhopige zelfbescherming. De ergste vorm.
Hoe keert een eenling dat tij?
Dat is ongeveer de welhaast wanhopige vraag die Eva stelt. Ze beantwoordt hem zelf. Ze kan het niet alleen en vraagt om hulp. Even daarvoor vraagt ze (de overheid) onder andere om meer regels. Ze gelooft daar zelf niet in, want ze hoort het haarzelf zeggen. Misschien moeten we helemaal geen regels meer hebben, dacht ik. Alleen een overheid die bij elk onderwerp weegt tussen Goed en Slecht. Dat vinden de meeste mensen waarschijnlijk een lachwekkend idee. Tegen die mensen zou ik willen zeggen: kijk rustig om je heen en zie waar we midden inzitten. Met je regels.
Ik heb wappies altijd gezien als geestelijk uitgedaagden (en nog steeds), maar misschien zien zij juist daardoor het rookgordijn niet dat ons voor ogen wordt gelegd. Maar dat terzijde. Net zoals een wereld die alles afweegt tussen Goed en Slecht, als de vraag van Eva, is eensgezindheid nodig. Die is verder weg dan ooit, maar we moeten ergens beginnen.
Ik zal helpen het goede te doen waar ik kan.
P.S. Hierbij de link naar de column van Eva: https://petjeaf.com/evahoeke/posts/sociaal-contract-columnm
Ik beveel van harte aan om abonnee van Eva te worden. Voor zes tientjes per jaar krijg je 52 columns en talloze krabbels over van alles en nog wat.
Geef een reactie