Pardon

God, wat heb ik me gisteren geërgerd aan de moraalridders die erom knokten wie de langste lans had.

In een poep en een scheet werd ik plotseling omsingeld door de hypocrieten op links en de leeghoofdige brulapen op rechts. Ik vond welgeteld één medestander (Randy Snoyl) die er precies hetzelfde over dacht als ik. Als men op links van mening verandert, noemt met dat voortschrijdend inzicht en op rechts is het nog makkelijker: ‘Wat zegt links? Dan zijn wij er tegen.’

Waar ging het over?

Over het presidentiële pardon dat Joe Biden verleende aan zijn zoon Hunter. De sociale media ontplofte zowat. Iedereen sprak er schande van. Van links tot extreemrechts. Eensgezind in hun salomonsoordeel. Het zwaard van Damocles was een losgeslagen projectiel dat vervaarlijk boven mijn hoofd heen en weer zwaaide. Ik vond namelijk dat Joe Biden gelijk had. Schande! De ene na de andere hoogdravende morele preek werd mijn tijdlijn ingeslingerd. Er zat niets bij dat ik niet al zelf had bedacht. Joe Biden heeft in het verleden gezegd dat ‘niemand boven de wet staat’ en daarom nooit zijn zoon Hunter gratie zou verlenen. Hij is van mening veranderd in de laatste maand voordat hij definitief afzwaait als president.

En terecht.

Trump heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij wraak wil nemen op de Biden’s die, volgens hem, de vorige verkiezingen hebben ‘gestolen.’ Iedereen die de toorn van Trump heeft gewekt, is de Sjaak na de machtsovername. En reken maar dat Hunter bovenaan zijn lijstje staat. Dat kinderloze moraalridders empathieloos van de toren blazen, snap ik nog enigszins. Maar degenen die zelf kinderen hebben, zouden beter moeten weten. Beseffen zij wel dat ze door dit te veroordelen ook hun eigen kinderen op de brandstapel moeten gooien als zij in soortgelijke situaties terechtkomen?

Ik zou me graag verkneukelen aan de uitvluchten die zij dan bedenken.

De hypocrisie van de republikeinen is helemaal hemeltergend. Trump heeft verscheidene posten in zijn kabinet gevuld met mensen die hij in zijn vorige presidentschap gratie heeft verleend. Diezelfde republikeinen spreken nu schande van de gratie die Joe aan Hunter verleend.

Het is de gewoonte van alle presidenten om in de laatste weken van hun presidentschap, gratie te verlenen aan vrienden, familie, nationale bekendheden en plegers van kleine vergrijpen (marihuanabezit bijv.). Hunter is een apart geval, omdat als hij niet de zoon van Joe Biden was, hij nooit voor een rechtbank zou hebben verschenen. De belastingfraude waarvan hij werd beschuldigd is afbetaald en de overige aanklachten zijn dusdanig licht, dat ze bij de doorsnee burger nooit de binnenkant van een rechtbank zouden zien.

“Ja, maar…..de geloofwaardigheid van de Democraten heeft nu onherstelbare schade opgelopen!” Een ‘ongelooflijke shitshow van Biden’ tweette een bekende cabaretier. ‘Wat een ondermijning van de rechtsstaat en wat een slecht besluit van Biden in deze tijden. Alle geloofwaardigheid van de Democraten in één klap verspeeld. Onvoorstelbaar dom en egoïstisch,’ tweette een (door mij) gewaardeerde columniste. En dit was slechts een heel kleine greep uit de ‘linkse’ hoek van het spectrum. Kun je nagaan hoe het er op ‘rechts’ aan toeging. Plotselinge eensgezindheid van links tot extreemrechts.

Hebben die mensen überhaupt iets meegekregen van de afgelopen verkiezingen in de VS, vraag ik me af.

Op alle fronten is er gehakt van de democraten gemaakt. En dat was niet omdat ze geen goed verhaal hadden. ‘Geloofwaardigheid’…laat me niet lachen. Degenen met de mooiste beloftes en de grootste bek wint. Want als geloofwaardigheid er iets mee te maken had, dan was Trump nooit, maar dan ook echt nooit, tot president gekozen. Schud die achterlijke morele ruis van je af en bedenk wat er toe doet in het leven. De mensen waar je van houdt. Je kinderen. En die houd je uit de bajes als dat in je macht ligt. Ook al zei je ooit van niet.

Noem het voortschrijdend inzicht.