Menno Voorwinde, 9 januari 2026
Als ik complotdenker was geweest dan was mijn ochtend danig in de war gestuurd.
Vanochtend moest ik voor de – vierde of vijfde keer (?); ik ben de tel kwijt – in anderhalve week bloedprikken en urine inleveren bij het laboratorium van TerGooi ziekenhuis in Hilversum. De dienstdoende prikker, zij mocht mij al twee keer eerder leeg laten lopen, stelde me de vraag: “Nou, ze willen wel veel van u weten, hè?” Elk zichzelf respecterend aluhoedje zou onmiddellijk op tilt slaan bij zo’n vraag.
Gelukkig is dat een gebrek dat ik niet met mij meedraag.
Dat wordt jammer genoeg ruimschoots gecompenseerd door, af en toe, hilarische fysieke mankementen. En de merkbare effecten van de medicatie daartegen op mijn ‘gezond’ verstand. Dit keer, ik stipte dit al eerder aan, is het de prednison. Ik herken de verschijnselen, maar ben niet altijd bij machte me tegen de effecten te verzetten. Vooral het door dit medicijn aangejaagde mentale jojo gedrag vind ik – uiteraard weer achteraf – nogal hilarisch. Ik lees expres dan teksten terug die ik op social media heb geplaatst. In mijn geval is dat voornamelijk Bluesky. Dat strekt van woedeaanvallen tot melige ongein, van het plaatsen van emoliedjes tot snoeiharde punk die meestal tot opstand oproepen en zo’n beetje alles wat daar tussen ligt.
Al zou ik het willen (maar dat wil ik helemaal niet) zou ik het niet eens tegen kunnen houden. Een gebroken lijf sloopt de geestelijke weerstand. En ik vind het best. Resistance is futile (!) en bovendien uiterst vermoeiend. Dus lach ik erom en haal eruit wat er inzit. Hak op de tak. Dat is de zone waar ik me in bevind. Ook de medische gevolgen interesseren me steeds minder. Waarschijnlijk ook door de prednison, hoewel ik me er heel goed van bewust ben dat ik op het randje sta van de zoveelste ziekenhuisopname. De grens voor nierfalen is dichtbij, maar boezemt me gek genoeg geen angst (meer) in. Fijn. Dat kan trouwens over een uurtje al weer compleet anders zijn, maar dat zie ik dan wel weer.
Heerlijk zinnetje, trouwens: Resistance is futile! Net zoals: Pitiful rebellion. Bekt lekker, kan alleen in het Engels en rolt heerlijk van de tong. Maar dat terzijde, want het doet er niet toe, behalve dat, door het huidige tijdsframe, die zinnetjes regelmatig in mijn hoofd rondzingen.
Extra vermakelijk – uiteraard ook weer onder de paraplu van de prednison – is dat mijn fysieke ongemakken een onderlinge strijd lijken te voeren voor wie de meeste aandacht moet krijgen. Hoewel mijn nieren op dit moment de meeste aandacht vragen, heb ik aanzienlijk meer last van mijn kortademigheid. Die is op dit moment zo prominent aanwezig dat ik, geheel tegen mijn zin, al mijn wilskracht nodig heb om de noodzakelijke taken te volbrengen. Boodschappen doen, huishoudelijke ergernissen, ziekenhuisbezoekjes, dat soort zaken. Enfin, spul waar je normaal gesproken je hand niet voor omdraait. Wat dan weer tot kortdurende aanvallen van zelfmedelijden leidt. Ook al weer lachwekkend, achteraf. Regelmatig noem ik mezelf een dramaqueen. Gelukkig allemaal binnensbovenkamers. Ik krijg het, in mijn onnavolgbare gevoel voor drama, zelfs voor elkaar mezelf als metafoor te zien voor de toestand in de wereld:
Onmachtig, kapot, verslagen, hilarisch, dramatisch, irrelevant, lief, triest en destructief.
Onder andere.
Geef een reactie