Tag: kanker
-
“Voorwinde!” Het galmde door de wachtruimte. Heel even stond ik weer op het exercitieplein in Grave. Veertig jaar geleden als net opgekomen soldaat. Die herinnering vervloog net zo snel als-ie kwam en ik stond op en liep naar de roeper. “Dat is lang geleden,” zei hij met een blik van herkenning. “Dat is niet per…
-
De wachtkamer op afdeling S (KNO) van het AUMC ziekenhuis in Amsterdam zat propvol. Wachtruimte is een beter woord want het oppervlak is voor wachtkamerbegrippen enorm. Overal staan banken en tafels. Er staan zelfs enorme tafels met speciaal daarvoor aangebrachte laad- en netwerkpunten voor telefoon en laptop. Een groot scherm vertelt welk medische specialisten aanwezig…
-
Kankerpauze (deel I) eindigde ik met de woorden: “Nu al zin in.” Dat was enigszins sarcastisch. Feitelijk zag ik er enorm tegenop. Dat blijkt ook wel omdat het alweer twee weken geleden is sinds deel I van Kankerpauze verscheen. Ik beloofde daarin nogal wat zelfreflectie en dat is niet mijn sterkste punt. Maar zoals ik…
-
Het is alweer een tijd geleden dat ik een stukje heb geschreven over mijn gezondheid. Of het gebrek daaraan. Ik bedoel hiermee de stukjes die ik heb verzameld in de rubriek ‘Kiezelkronieken‘. Zij gaan over de avonturen die ik heb beleefd sinds de ontdekking van de ‘Kiezel’. Een joekel van een keeltumor die alles, naar…
-
Eergisteren was het precies twee jaar geleden dat de tumor die zich als een wokkel om mijn stembanden had gewikkeld operatief werd verwijderd. Elf november tweeduizendtwintig. Nog drie jaar voordat ik voor wat betreft de terugkeer van kanker in veilige haven ben. Die elfde november zou het startschot voor een compleet ander leven blijken. Ik…
-
Het was zondagavond. Een uur of elf. Ik zat achter de computer. Colaatje, chippie en iets aan het streamen. Ik weet al niet eens meer wat. Wat ik nog wel weet dat ik opeens begon te trillen. Dat het trillen schudden werd. En dat ik geen controle meer had over het al dan niet bewegen…
-
Daar zat ik dan. In de enorme wachtruimte van de afdeling KNO van het AUMC op de Boelelaan in Amsterdam. Ik moest twee uur vol zien te maken tot ik aan de beurt was. Het was een spannend weekje geweest. Vorige week zaterdag kreeg ik een beetje zeurend gevoel in mijn linkerbovenkaak. Daarna in mijn…
-
Gisteren was een dag waar ik al wekenlang tegenop had gezien. Niet omdat ik naar het ziekenhuis moest, maar omdat ik er lang moest doorbrengen. Drie afspraken stonden al een tijdje ingepland en verdroegen geen verdere vertraging. Uiteindelijk werden het vier afspraken. Met mijn huidige fysieke gesteldheid voelde het als een marathon die ik onvoorbereid…
-
W7. De longafdeling van het AUMC op de Boelelaan in Amsterdam. Het enige dat hoger ligt dan afdeling W7 is het platform voor de trauma-helikopter. Als de lift ooit stuk gaat, is er geen longpatiënt die het haalt tot W7. Als ik er aankom lijkt het alsof precies dat is gebeurd. Doodse stilte. Een dame…
-
Ik herken het. Ik kan het alleen niet stoppen. Sterker nog: het wordt steeds erger. Of in ieder geval frequenter. Nee, allebei eigenlijk. Twijfel. Twijfel door vermoeidheid. Vermoeidheid door gebrek aan energie. Energie die steeds sneller lijkt op te raken. Vermoeidheid sloopt. Het sloopt de vestingwallen die ik zo hard nodig heb om te functioneren.…
-
Kerst 2021 belooft een glorieus nieuw dieptepunt te worden. Wéér een Kerst met overheidsvoorwaarden. Maar daar ga ik het niet over hebben. Ik ga het over mezelf hebben. Zelfreflectie. Jawel, het is weer die tijd. Eind van het jaar. Home Alone heb ik alweer op diverse zenders moeten mijden. Jaaroverzichten staan op de deur te…
-
Elf november. De dag dat Prins Carnaval wordt gekozen. Dat komt door de ‘elf’, het gekkengetal. Maar ik wil de oorsprong van Carnaval voorlopig even laten voor wat het is. Sinds vorig jaar is de elfde van de elfde Prins Kankerval in mijn hoofd. Vorig jaar op die dag heb ik bijna een hele dag…