Menno Voorwinde, 27 september 2026
Gelukkig zit afdeling D-2 vlakbij de hoofdingang van ziekenhuis Tergooi.
Ik moest mij daar afgelopen maandag om tien voor negen melden voor bloedafname. Ik herkende hoe ik me voelde en wist al waar het op zou uitdraaien. Het toeval wilde dat deze afspraak al lang geleden was gemaakt en een voorbereiding betrof op een afspraak met de MDL arts. Ik vroeg de bloedprikker of er haast gemaakt kon worden met de laboratorium handelingen, omdat ik graag wilde dat woensdag de uitslagen al bij de MDL arts zouden zijn. Woensdag stond een intakegesprek voor een coloscopie op het programma. Dat was geen probleem, aldus de bloedprikker. Het toeval had de afspraken tot elkaar gebracht. De intake-afspraak voor de coloscopie was het gevolg van deelname aan het bevolkingsonderzoek darmkanker.
Er waren bloedsporen in mijn ontlasting gevonden.
Ik was goed en wel thuis toen ik al gebeld werd door mijn MDL (Maag, Darm, Lever) arts. Ik moest als de sodemieter naar de SEH (Spoed Eisende Hulp) omdat mijn HB (Hemoglobine) waarde wederom ver onder het gewenste peil lag. Enfin, precies wat ik wist dat zou gaan gebeuren. Alleen dat het lab zo snel die waarde had kunnen meten, verraste me. Tegen het middaguur was ik door mijn oudste dochter afgeleverd in het ziekenhuis. Na de bureaucratie te hebben doorlopen werd ik enige tijd in een wachtkamer geparkeerd. Na een half uurtje werd ik opgehaald en kreeg ik een verpleger en een kamer toegewezen. Een hartfilmpje en een infuus verder, liet de MDL arts weten een gastroscopie te willen doen. Bloed in de darmen kon ook veroorzaakt zijn door spataderen in mijn slokdarm en maag. Maar eerst moest de bloedarmoede aangepakt worden.
Dus wéér een bloedtransfusie en een zak ijzer erin. De derde bloedtransfusie in een relatief korte periode. Dat werd dus weer een overnachting in het ziekenhuis. Ik zou verblijven op de opname-afdeling van de SEH. Dat werd op het laatste moment afdeling A-4, mijn Tartarus, mijn persoonlijke hel waar ik hoopte nooit meer terug te keren na de ontberingen van een reeks delieren. Het mocht niet zo zijn.
Ik werd naar de afdeling gerolstoeld en iedereen zei me gedag: “Bent u er weer?” Sommigen wisten zelfs mijn naam nog. Ik herkende nog niet de helft. Ik deed zo vrolijk mogelijk terug en probeerde me af te sluiten.
Achteraf was het minder erg dan ik had verwacht. Ik werd op een kamer geparkeerd in een gang waar ik nog niet eerder was opgenomen. Dat scheelde. Zo kon ik mezelf voor de gek houden dat dit nieuw was. Pas toen ik bouillon ging halen in de ‘huiskamer’ sloeg de herkenning me om de oren. Op iedere gang zit een ‘huiskamer’, wat niets anders is dan een minimaal ‘aangeklede’ kamer met een koffieapparaat, tv en boekenkast. Hier en daar een plant. In het midden een tafel, waar een man of zes aan kunnen schuiven. Het was de kamer waar ik een deel van de Olympische Winterspelen had gekeken. Dat bracht me van even uit evenwicht. Gelukkig hadden de delieren genoeg gaten in mijn geheugen geslagen, dat ik het vrij eenvoudig kon blokkeren. Zombiestand aan.
Om half twee ’s nachts – zelfde tijd als vorige transfusie – zat de laatste zak erin en kon ik worden losgekoppeld van de de looppaal. ’s Ochtends kwam de MDL arts langs om mede te delen dat de gastroscopie en coloscopie in één keer zou worden gedaan. Onder volledige narcose. Ik moest daar wel nog een dag op wachten. Nog een nacht in de hel. Gelukkig was ik nog volledig uitgeput. Dan kom je makkelijker in de sfeer van gelatenheid terecht. Dat lukte aardig.
Het vervelende is dat zowel de gastroscopie als de coloscopie niets hebben opgeleverd. Geen bloedingen, geen abnormaliteiten. Wat zoveel betekent dat ik verder onderzocht moet worden waar mijn zuurstofrijke bloed naar toe gaat en welke organen dat opgebruiken. Het is nu zondag, morgen weer bloedprikken en dinsdag weer een afspraak met de MDL arts. En het is nodig ook. Ik voel me alweer net zo slecht als toen ik werd opgenomen.
Mij benieuwen welke hel er nu weer voor me wordt ontsloten.
Geef een reactie