Menno Voorwinde, 17 maart 2026
Na mijn Tartarus ervaring in Ter Gooi (ziekenhuis) leek Gooizicht (geriatrisch revalidatiecentrum) een verademing.
Leek.
Want de kwelling die mij ten deel viel, heb ik meegenomen. Het is zo dat mijn huidige omgeving vriendelijker is voor de gekwelden. Je kunt je hier vrij bewegen, weggaan wanneer je wilt, wandelen wanneer je wilt. Je hoeft dat alleen maar even aan te geven, zodat vruchteloze speurtochten overbodig zijn. Ik verwachtte dat mijn kwelling zich zou terugtrekken met mijn vertrek uit Ter Gooi ziekenhuis. Dat was een lichtzinnige denkfout, omdat ik, achteraf nogal naïef, heb ondervonden dat de marteling die de gekwelden tormenteert, als een schaduw meereist. Dat maakt dat ik op de verkeerde plek zoek naar wat ik kwijt ben, al weet ik nog steeds niet waar ik precies naar moet zoeken. Het is in ieder geval met me meegekropen uit het schimmenrijk van Ter Gooi ziekenhuis.
Ik verwacht dat ik die schaduw onderweg wel een keer kwijtraak, maar die gedachte is gebaseerd op irreële hoop en een sterke wensgedachte. Niet op realisme.
Over tweeëneenhalve maand word ik drieënzestig jaar. De gemiddelde leeftijd van het zorgpersoneel ligt onder het mijne, maar niet zoveel als ik had gedacht. De gemiddelde Gooizicht bewoner is een ander verhaal. Dat gemiddelde schat ik op een jaar of twintig tot dertig jaar boven de mijne. Hoewel de schaamteloze horde rolstoel- en rollatorbestuurders niet nalaten om met ‘zo’n jong, groen blaadje’ (hun woorden) te flirten, hoor ik hier natuurlijk niet thuis (vind ikzelf). Ondanks mijn eigenaardig, zelfdestructieve leven, met vele – bijna noodlottige – wendingen, voel ik me alles behalve oud. Geriatrie en ik zijn geen goede match.
Nu minder dan ooit. En dat was al nul. Compleet bespottelijk.
Ik zal daarom niets nalaten om te voorkomen wéér, noodgedwongen, in een situatie terecht te komen waar ik bijna drie maanden in ben rondgeslingerd. Dat betekent dat ik bepaalde zaken zal moeten accepteren. De ergste daarvan vind ik de aankomende controles op juiste en tijdige medicatie-inname. Ook zal ik enige vorm van thuiszorg moeten accepteren. Net zoals hulp in de huishouding. Zaken die nog niet zolang geleden onbespreekbaar waren. Mijn zelfstandige, koppige verstand verzet zich intern hevig tegen deze ontwikkeling.
Mijn mond zegt ‘ja’ en ‘amen’.
Mijn verstand weet soms prima wanneer hij beter z’n grote bek beter dicht kan houden. Met z’n misplaatste trots.
Terwijl mijn buurvrouw de strijd met de dood nog niet heeft opgegeven, vierde mijn overbuurvrouw haar 94ste verjaardag. Er zit twintig jaar verschil tussen mijn buur- en mijn overbuurvrouw. De 94 jarige is nog bij de tijd en lijkt te berusten in haar lot, wat dat ook wezen moge. In een week heb ik ondertussen drie overledenen zien vertrekken. De dood is alom aanwezig, maar wordt met dooddoeners zijn hoek ingedreven. De dood is wreed en willekeurig, maar maakt op zijn bejaarde prooien nauwelijks indruk. Hier wordt de tijd uitgezeten. Sommige ontworstelen zich er aan door tijdig te herstellen van het fysieke leed dat in ziekenhuizen is behandeld. Sommige berusten in de wetenschap dat ze waarschijnlijk nooit meer thuiskomen.
En toen was daar ineens Hans.
Hans is een oude man – ik schat rond de tachtig – in een rolstoel. Hij is al 17 (!) weken te gast in Gooizicht. Hans heeft zijn heup gebroken en is door een inmiddels met pensioen vertrokken chirurg geholpen. Die chirurg heeft de heup fout gezet, vervangen of behandeld. Precies weet ik het niet. Feit is dat hij al die tijd zich uitsluitend in een rolstoel kan voortbewegen. Hans mengde zich in eerste instantie jolig in de semi-lollige conversatie met twee cateringmedewerkers waar ik een babbeltje mee aan het maken was. Hans vertelde over zijn dochter en barste vervolgens in tranen uit. De twee dames van de catering stonden in no-time bij Hans met hun armen om hem heen. Hans vervloekte zichzelf.
In gedachte dankte ik hem voor de eerste gaten die hij onbewust in mijn harnas had geschoten.
Geef een reactie