Menno Voorwinde, 18 april 2026
Blijdschap en verwarring strijden om voorrang. Van Schrödingers ketting naar Schrödingers hoofd. Mijn hoofd. Ik mis meer actieve herinneringen dan Rutte bij elkaar heeft gelogen. Het verlies van herinneringen schept elke keer weer z’n eigen hel. Ik heb er inmiddels meer dan Dante’s inferno.
Maar goed, op dit moment wint de blijdschap. Gelukkig hoef ik nu eens niet te janken, dat is ook al positief. Want als ik ergens een hekel aan heb zijn het wel jankenballen. En ik was hard op weg er een te worden. Een rilling loopt over mijn rug. En waarom ben ik dan wel zo blij? Nou hierom:
Dé Ketting is terecht!
Mijn oudste dochter, uitgerekend zij, was net wakker en las mijn stukje. In het ziekenhuis, toen ze bij me op bezoek was, zag ze het kettinkje op mijn rug hangen met een gebroken slotje. Ik had haar (kennelijk) gevraagd het in bewaring te houden tot ik weer beter was. Ik, en dat is het trieste gedeelte, kan me daar helemaal niets meer van herinneren. Mijn dochter ging er uiteraard vanuit dat ik die herinnering wel voorradig had. Daarom was ze er nog niet op terug gekomen. Ook omdat ze zelf een waanzinnig druk bestaan heeft.
Wat mij verder nog gunstig stemt is dat ik er niet voor moet wijken om mezelf bloot te geven. Dagenlang heb ik met mijn vorige column lopen worstelen. Is het geen zeikverhaal geworden? Heb ik niet lang genoeg geschreven over mijn persoonlijke ellende en dat kutziekenhuis? Blijkbaar niet, want het loont. Volgens mij komt het me ook wel toe dat het een keertje meezit, al ben ik daar niet zeker van. Zo’n hoge pet heb ik nu eenmaal niet van mezelf op. Nooit gehad. Enfin, ik ga nu googelen voor een zo onbreekbaar mogelijke ketting.
En mijn hel? Ach ja, ik ken de weg inmiddels en zijn verrassingen zal ik strijdbaar te lijf gaan.
Geef een reactie