De Stormram

Menno Voorwinde, 1 september 2026

Een hartgrondige vloek verliet in stilte mijn mond.

Ik had net mijn vorige stukje gepubliceerd, toen ik zag dat er een brief half uit mijn brievenbus hing. Het was een brief van het bevolkingsonderzoek darmkanker waar ik enige tijd geleden aan mee heb gedaan. Er was bloed in mijn ontlasting aangetroffen en vervolgonderzoek was daarom geboden. Ik kreeg er bijna zelfmedelijden van. Alsof het allemaal nog niet genoeg was. Er was al een afspraak voor me gemaakt bij Bergman Clinics in Amsterdam. Daar kan ik namelijk al op 16 september terecht. Daarvoor moest ik van alles regelen. Ik moest een brief van de huisarts, een medicatieoverzicht en extra ziekenhuisinformatie overhevelen naar mijn huisarts. Zij kon het dan ook in de brief opnemen. Ik werd al moe bij de gedachte. Nu bestaat de mogelijkheid om op de website van het bevolkingsonderzoek een afspraak aan te passen naar een ander ziekenhuis en/of een andere datum. Dat wilde ik, want mijn MDL arts in Tergooi kent mijn hele dossier en daar hoef ik niks voor te regelen.

Uiteraard was het niet zo simpel.

Ik vermoed dat Bevolkingsonderzoek een deal heeft gesloten met Bergman Clinics, want op bewuste pagina van de website kreeg ik een ellenlange lijst van Bergman Clinics. Hier en daar was er een ziekenhuis – voor de vorm, denk ik – tussen gefrommeld. Ziekenhuizen in Groningen en Alkmaar zag ik onder andere voorbij komen. Nergens Tergooi. En dit was nog allemaal vlak voor afgelopen weekend. Nauwelijks bekomen van een buikdrainage en bloedtransfusie, moest ik maandag alweer naar Tergooi voor een liesbreuk. Ik vond uiteindelijk een email adres en zonder veel hoop legde ik uit wat ik wilde. Zoals gebruikelijk kreeg ik een geautomatiseerde mail terug waarin ik bedankt werd voor mijn bericht en dat zij hoopten binnen drie dagen te antwoorden. Ik viel zowat van m’n stoel toen ik dezelfde dag nog een bericht terugkreeg dat zij een afspraak voor me hadden gemaakt bij Tergooi. Op mijn bedankmail heb ik gek genoeg nooit meer een reactie gehad.

Dat gaat een vreemde week worden.

Bloedprikken voor een nier-, lever- en HB-check. Twee dagen daarna een intake voor een aankomende colonoscopie en weer een paar dagen laten, bij dezelfde MDL arts een afspraak om de resultaten van de check te bespreken. Ik durf nu al te stellen dat mijn HB waarde – weer – extreem laag zal zijn. Ik slaap meer dan mijn katten. En dat is een belangrijk signaal voor een te lage HB waarde.

Ik zou het bijna vergeten. Mijn bezoek aan een arts van de afdeling chirurgie vanwege een liesbreuk. Wederom moest ik mijn broek laten zakken omdat hij even moest ‘voelen’. Dit zei hij toen hij nog met zijn rug naar me toe stond. Hij kon daarom de golfbal die naast mijn testikels stond te pronken nog niet gezien. “Oh…,” zei hij. “Voelen is niet echt nodig zie ik, maar ik wil wel even proberen hem terug te duwen.” Ik liet hem zijn gang gaan. Ik wist dat het kansloos was, maar de behoefte van dokters is dat ze het altijd zelf willen vaststellen. Na een paar pijnlijke pogingen zag ook hij in dat het kansloos was. Het was sowieso overbodig. Dat bleek uit het volgende gesprek. Weer aangekleed schoof ik aan bij zijn bureau. Gezien mijn medische toestand durfde hij geen operatie aan. Hij raadde mij een breukband aan en adviseerde een orthopedische winkel. Uiteraard was dit al uit de verzekering gekieperd en moest ik dat zelf betalen. Wel adviseerde hij mij om via de huisarts een operatie te plannen bij een ziekenhuis waar ze meer specialisatie in huis hadden. Hij noemde gelukkig het AUMC of VUMC in Amsterdam, waar ik kind aan huis ben. Wel vond hij dat ik eerst de andere optie moest proberen.

Ik was dat met hem eens, zonder veel hoop te koesteren. Lapmiddelen werken zelden bij mij.

Maar goed. Op naar te orthopedische winkel. Daar hadden ze een alternatief voor de breukband (die op iets lijkt wat je waarschijnlijk in een SM kelder tegenkomt). Het alternatief: een boxershort met een vakje ter hoogte van de liezen waar een soort viltachtige pad in past. Deze duwt de uitstulping van lies continue terug in z’n hol. Dat leek mij de beste optie. Het werd de duurste onderbroek die ik ooit kocht: 83 euro. Ik heb dat precies één dag volgehouden. Niet te doen, zoveel druk op lies, maar ook op darmen en daardoor op hoger gelegen organen. Ondertussen raken mijn opties om nog een redelijk normaal leven te leiden langzaam uitgeput. Naast de permanente fysieke pijn dreigt, door uitputting, ook mijn weerstand tegen geestelijke instorting onder hoge druk te bezwijken.

Uiteindelijk breekt de stormram altijd door de vestingmuur heen.