Menno Voorwinde, 29 september 2026
In aansluiting op mijn vorige stukje denk ik nog steeds dat ik aan het laatste hoofdstuk van mijn bestaan bezig ben. Ik kan er misschien nog een paar pagina’s aan toevoegen.
Ik zeg niet dat ik een lichtje van hoop aan het eind van één of andere donkere tunnel zie, maar er vliegt af en toe wel een gedimd achterwerk van een vuurvliegje langs. Dat komt door een, tot op zekere hoogte, verhelderend gesprek met mijn MDL arts in ziekenhuis Tergooi. Het was een lang gesprek waarin positieve geluiden te horen waren. Ook nog prangende openstaande vragen, die enig speurwerk verdienen.
Mijn leverwaarde zijn dusdanig goed, dat alleen aan de waarde niet te zien is dat ik cirrose heb. Dat betekent niet dat het er niet zit, dat weten we zeker. Alleen de omvang is op dit moment onbekend. De MDL arts stelde voor op termijn een echo of MRI scan van de lever te maken. Ik had niet veel overtuigingskracht nodig om hem te bewegen dat proces meteen in werking te stellen. En dan wel een MRI scan graag en geen echo, dank u wel. Hij stemde meteen in. Binnenkort krijg ik daarvoor een uitnodiging. Om nog even bij het (relatief) goede nieuws te blijven: mijn nierwaarde zijn tot zeventig punten gestegen op een schaal van honderd. Dat is gemiddeld voor een gezond persoon. Dan de uitslag van de bloedmetingen: HB waarde 5.2. Nog steeds veel te laag, maar enigszins leefbaar. Eigenlijk een kopie van mijn vorige metingen na de op één na laatste bloedtransfusie.
Ik ben ontslagen uit het ziekenhuis na de coloscopie en gastroscopie met de mededeling van de zaalarts dat er geen noemenswaardig bijzonderheden waren aangetroffen. Dat bleek niet te kloppen. De lever veroorzaakt dusdanige druk op mijn maag dat mijn gehele maagwand bedekt is met rode vlekjes. Dit zijn haarvaatjes waar een minieme hoeveelheid bloed uit lekt. Bij lange na niet genoeg om de verlaagde HB waarde te verklaren. Diezelfde druk van de lever zorgt ook voor de inmiddels tien kilo extra gewicht in de vorm van onafgevoerd vocht, dat ik mee moet slepen. Voordat de MDL arts voor ging stellen om weer een buikpunctie te doen, was ik hem voor. Ik wil geen buikpunctie meer. Die boodschap kwam ook verrassend goed aan. Ik krijg nu een stootkuur aan plaspillen die het overtollige vocht moeten afvoeren. Daarnaast heb ik medicatie gekregen die de druk van mijn lever enigszins moet afnemen. Mijn steeds maar dalende ijzervoorraad moet nu dagelijks aangevuld worden met ijzerpillen.
Daarnaast hebben we (de MDL arts en ik) besloten met moordende regelmaat mijn bloed te monitoren, waardoor een betrouwbare curve moet ontstaan voor wat betreft mijn kritieke waarden. En dan met name de HB waarde. Mochten die maatregelen allemaal werken, dan is er een kleine kans dat mijn dagelijkse (lichamelijke) pijn tot een aanvaardbaar niveau is terug te dringen. Dat zou me geestelijk in staat stellen om weer enigszins te kunnen genieten van hen die het allerbelangrijkst zijn in mijn leven.
Ik probeer daarom nog één keer de barricade op te kruipen.
Geef een reactie