-
Mijn dag begint op de manier die tegen wil en dank al aan het wennen is. Sinds mijn longen eenzijdig hebben besloten de curve naar beneden in te zetten, heb ik niet veel keus. Vooralsnog zijn het hopeloze longen, omdat (nog) niet kan worden achterhaald waardoor die snelle verslechtering wordt veroorzaakt. Hoestend, proestend en Spaans…
-
Gisteren was een dag waar ik al wekenlang tegenop had gezien. Niet omdat ik naar het ziekenhuis moest, maar omdat ik er lang moest doorbrengen. Drie afspraken stonden al een tijdje ingepland en verdroegen geen verdere vertraging. Uiteindelijk werden het vier afspraken. Met mijn huidige fysieke gesteldheid voelde het als een marathon die ik onvoorbereid…
-
Vandaag kreeg ik bezoek van Roy. Roy werkt voor Mediq en geeft instructies aan patiënten voor het gebruik van medische apparatuur die door Mediq wordt aangeboden. Roy was ooit verpleegkundige oncologie maar is daarmee gestopt omdat hij voornamelijk bezig was met administratieve taken in plaats van verpleegkundige voor de patiënt zijn. Want dat is wat…
-
Wie mij een beetje heeft gevolgd de afgelopen twee jaar, kent de bizarre wendingen die mijn leven op z’n kop hebben gezet. In de Kiezelkronieken heb ik de fysieke en medische kant daarvan beschreven. En dan met name vanaf het moment dat er keelkanker bij me werd geconstateerd. Natuurlijk heb ik daarvoor al een heel…
-
Het is vandaag (4 februari) #wereldkankerdag. Ik zou het niet hebben geweten als ik twitter een dagje had overgeslagen. Een dame op dat platform vroeg zich af wat het nut was van zo’n dag. Vrijwel onmiddellijk reageerde ik dat ‘de dag net zo nutteloos is als de ziekte zelf.’ Meteen daarna vroeg ik me af…
-
W7. De longafdeling van het AUMC op de Boelelaan in Amsterdam. Het enige dat hoger ligt dan afdeling W7 is het platform voor de trauma-helikopter. Als de lift ooit stuk gaat, is er geen longpatiënt die het haalt tot W7. Als ik er aankom lijkt het alsof precies dat is gebeurd. Doodse stilte. Een dame…
-
Ik herken het. Ik kan het alleen niet stoppen. Sterker nog: het wordt steeds erger. Of in ieder geval frequenter. Nee, allebei eigenlijk. Twijfel. Twijfel door vermoeidheid. Vermoeidheid door gebrek aan energie. Energie die steeds sneller lijkt op te raken. Vermoeidheid sloopt. Het sloopt de vestingwallen die ik zo hard nodig heb om te functioneren.…
-
Van de week kreeg ik een WhatsApp berichtje van mijn oudste dochter. De KNO afdeling van het AUMC had haar gebeld om mijn afspraak van vandaag een half uur te vervroegen. Van negen uur naar half negen. Als die afspraak niet vervroegd was, had ik nooit het bericht op radio1 gehoord onderweg naar het ziekenhuis.…
-
Kerst 2021 belooft een glorieus nieuw dieptepunt te worden. Wéér een Kerst met overheidsvoorwaarden. Maar daar ga ik het niet over hebben. Ik ga het over mezelf hebben. Zelfreflectie. Jawel, het is weer die tijd. Eind van het jaar. Home Alone heb ik alweer op diverse zenders moeten mijden. Jaaroverzichten staan op de deur te…
-
Elf november. De dag dat Prins Carnaval wordt gekozen. Dat komt door de ‘elf’, het gekkengetal. Maar ik wil de oorsprong van Carnaval voorlopig even laten voor wat het is. Sinds vorig jaar is de elfde van de elfde Prins Kankerval in mijn hoofd. Vorig jaar op die dag heb ik bijna een hele dag…
-
Het klinkt als de naam van een rapper, maar het is een apparaatje. De TruTone. In medische vaktermen: electrolarynx. Sinds zaterdag is het ding in mijn bezit. Afgelopen donderdag had ik een afspraak bij de logopediste. Het was een afspraak zonder hoop. De logopediste en het KNO behandelteam waren sinds de laatste tracheacanule-wissel (buisje dat…
-
Joleen is precies op tijd. Twaalf uur hebben we afgesproken bij mij thuis. “Hee, alles is hier veranderd”, is het eerste wat ze zegt. Daar zit meer waarheid in dat ze mogelijkerwijs kan vermoeden. De laatste keer – tevens de eerste keer – dat ik Joleen in levende lijve heb gezien is ergens in de…