
Tussen dertien en vierentwintig januari jongstleden leek het de goede kant op te gaan. Sinds de operatieve ingreep die dat inleidde had ik geen enkele bloeding meer gehad uit mijn tracheostoma. Ik was zowaar voorzichtig optimistisch aan het worden. De dokter had de bende goed dichtgemetseld. Dat leek althans zo. Tot mijn keelstoma afgelopen vrijdagavond…

We reden net de parkeergarage van ziekenhuis TerGooi in Hilversum binnen, toen mijn telefoon afging. Het was mijn oudste dochter. Ze had het ziekenhuis aan de telefoon en poneerde hun vraag waar ik bleef. Ze zaten op me te wachten. Ik keek op mijn klokje en was in de veronderstelling dat ik een kwartier te…

Ik ben verbaasd over mijn eigen verbazing. Misschien komt het omdat ik – tegen beter weten in – dacht dat het wel niet zo’n vaart zou lopen. Maar, god allemachtig, wat een rampzalig niveau heeft de dominante levensvorm op deze planeet bereikt. Ik sta soms zo perplex van de veelheid aan stupiditeit, dat ik niet…

Broer Henk was er al om kwart voor elf. Hij mocht nog koffie; ik niet meer. Hij trok zich even terug in mijn tuin om bij zijn koffie een shaggie te roken. Ik moest de laatste voorbereidingen afronden voor mijn dagopname, vandaag. Om kwart over elf reden we weg, richting AUMC. Op naar de mij…

Vlak voordat ik wist dat ik kanker had, ben ik vegetariër geworden. Op mijn verjaardag in 2020 om precies te zijn. Ik kon het dierenleed niet meer aanzien, aanhoren en voorgeschoteld krijgen. Dat was op zich niets nieuws, maar het lukte me niet meer om het wanstaltige leed dat mensen dieren aandoen, weg te moffelen.…

Ik heb er genoeg van. Niet omdat ik nu zo nodig de moraalridder uit hoef te hangen. Al gebied de eerlijkheid te zeggen dat ik zo af en toe mezelf daarin kan wentelen. Vooral als ik op wat te lange tenen kan gaan staan. Hoewel toegeëigende moraal altijd een rol speelt bij ieder mens, zijn…

Fleur (10) zit aan haar ontbijt. Ik zit schuin naast haar de bureaulamp, de gezichtsspiegel en de eettafel met bloed en snot onder te hoesten. Fleur kijkt al kauwend op en vraagt: “Kan ik wat voor je doen, papa?” Het verscheurt me, maar vervult me tegelijkertijd met trots. Volwassen en kind tegelijk. Ik zie haar…

Bij de afsluiting van een jaar hoort een overdenking. Een dankwoord. Een terugblik. Dat is traditie. Alleen van het woord ’traditie’ krijg ik al onbeschrijflijke jeuk. Traditie is de ploertendoder van het conservatisme. Elke ongewenste vooruitgang en verandering wordt door de zelfbenoemde waakhonden van de ‘eigen-cultuur-traditie’ op voorhand neergeknuppeld. De wereld zit er vol mee.…

Vlak voor de feestdagen kreeg ik een verzoek via de mail van iemand van sargasso.nl of zij een column van mij mochten publiceren. Althans een deel daarvan. Ik vond dat goed, omdat ik niet kan bedenken waarom mijn stukjes niet zo vaak als mogelijk verspreid zouden moeten worden. Het ging om het stukje Het Went…

December. Maand van de waanzin. Er komt zoveel samen in die maand, dat er grote behoefte bestaat aan een ‘december-spreidingswet.’ December hoort de tijd van overdenkingen en reflecterend terugblikken te zijn om daarna met hernieuwde moed (en misschien wat hoop) het nieuwe jaar in te gaan. In plaats daarvan is december de prullenbak van het…

Om acht uur vanochtend liep ik de omhooggevallen buurtsuper Hoogvliet binnen. Ik had mij voorgenomen om minder medische voeding tot mij te nemen en meer te gaan koken. Directe aanleiding was het ziekenhuisbezoek aan TerGooi gisteren, waarin mijn MDL arts de bloedafname uitlegde van twee dagen daarvoor. Kortgezegd: al mijn bloedwaardes zijn nog steeds volkomen…