-
Ik was flink aan het klagen toen mijn vriendin Anita langskwam. Een leverancier van medische artikelen probeerde me te bellen over een apparaat dat ik geleverd moet krijgen. Via moeizaam email verkeer – steeds via extra beveiligde emails – lukte het om alle gewenste informatie bij het bedrijf te krijgen en een afspraak voor levering…
-
Ze was er niet gerust op. Ik ook niet. Dus was ik vrijdag, voor de zoveelste keer in de afgelopen vier jaar, te vinden in het Imaging Centre van het AUMC te Amsterdam. Daar zit de Nucleaire Geneeskunde & Radiologie van het ziekenhuis. Apart van de rest. (Je weet het maar nooit met die straling.)…
-
God, wat heb ik me gisteren geërgerd aan de moraalridders die erom knokten wie de langste lans had. In een poep en een scheet werd ik plotseling omsingeld door de hypocrieten op links en de leeghoofdige brulapen op rechts. Ik vond welgeteld één medestander (Randy Snoyl) die er precies hetzelfde over dacht als ik. Als…
-
Als je eenmaal behandeld bent geweest aan kanker, breekt een fase aan waarin alles mogelijk is. Ik noem dat Schrödinger’s Kanker, omdat je in die periode moet aannemen dat je het wel én niet hebt. Afhankelijk van het soort kanker, is de levensverwachting ongeveer te bepalen. Hoewel ik daar direct bij moet zeggen dat die…
-
Ik schreef ooit een column over mijn ‘goeie’ opa en mijn ‘foute’ opa. En dan bedoel ik WOII-goed en -fout. Maar vooral hoe mijn kijk op goed en fout is veranderd. Vandaag moest ik daar weer aan denken toen ik een (re)tweet van Eva Hoeke zag. Ze poste de visie van Bas van Putten in…
-
“Hoe gaat het nu met je?” vroeg Eva. Ik schrok me te pletter. Niet van de vraag maar van mijn antwoord. “Niet zo best…(gestamel)…vooral veel bloed…(gestamel)…maar laat ik nou niet een leuke middag verknallen,” was mijn bijna seniele respons. Is mijn automatische piloot nu ook al stuk? Of was het een tijdelijke storing door omstandigheden.…
-
Een (veel te lange) tijd geleden had ik een idee. Ik zette de rubriek Schmierpost op met als doel mensen die ik bewonder hun graf in te prijzen voordat ze er daadwerkelijk in liggen. Slechts één column haalde het tot nu toe. De column die uitlegt wat de bedoeling van de rubriek is. Een vrolijke…
-
Gillend van de pijn ontwaakte ik uit de verdovingsslaap. Met mijn mond wagenwijd opengesperd zat ik in één beweging rechtop. Overal gingen slangen mijn lichaam in. Er kwam geen geluid. Vandaag is het exact vier jaar geleden dat ik levensreddend werd verminkt in het AUMC. Ook is het precies vier jaar geleden dat ik ben…
-
Kwart over zeven ’s avonds. Dochter Natasja en ik waren onderweg naar het AUMC waar ik opgenomen moest worden. Om 8 uur werd ik verwacht op verpleegafdeling 1C in het hoofdgebouw van het ziekenhuis. We reden in steeds dikker wordende mist vanuit Hilversum over de Vreelandseweg richting A2. Een lange, onverlichte provinciaalse weg langs een…
-
Ik ging voor de tweede keer koffie halen. Kwart over zeven ’s ochtends. De nachtzuster was in de verwarmde verplegersruimte weggedommeld. Haar hoofd lag schuin op haar rechterhand, haar elleboog op tafel. Ze had me al, voor de tweede keer op rij, om half zes wakker gemaakt om het infuus aan te sluiten. De afspraak…
-
Mijn binnenkant is zó populair onder medici dat ik overweeg entreegeld te gaan heffen. De afgelopen zes weken is door diverse KNO artsen mijn luchtpijp geïnspecteerd met, wat zich het best laat omschrijven als, een mini-tuinslang met koplamp en camera. Ik heb inmiddels een indrukwekkend videobestand opgeslagen staan in de archieven van diverse ziekenhuizen, maar…
-
In mijn vorige stukje schreef ik in mijn laatste zin dat ik ‘nu al zin heb in volgende week’. Volgende week was gisteren en het viel vies tegen. In tegenstelling tot vorige week was de wachtkamer bijna leeg. De paar mensen die er zaten leken eerder op mensen die gezellig op visite waren dan op…